Inspiratie

Concrete Dreams: The Laspi Houses Edit

Het weekendmagazine van De Tijd stond recent in het teken van Griekenland. Een heerlijk nummer dat me direct weer deed dromen van de Egeïsche kust en de Saronische Golf. Maar hoe prachtig de reportages ook waren, het deed me beseffen dat mijn eigen Griekse favoriet nog steeds een goed bewaard geheim is. Een adres dat mijn 2025 een gouden randje gaf: Laspi Houses in Pefkali.

Soms kom je op een plek waar de architectuur niet alleen de ruimte omlijst, maar de tijd simpelweg stilzet. A place not just to stay, but to be. Klinkt als marketing, maar in de baai van Amoni is het de onvervalste werkelijkheid.

Het project van het Atheense bureau Askiseis Edafous is een oefening in brutalistische nederigheid.

Drie slaapkamers, drie badkamers, gevangen in een samenspel van ruw beton en hout. Maar het echte meesterschap zit in de schuifdeuren. Wanneer je ze aan beide kanten openzet, wordt de grens tussen de berghelling en de woonkamer opgeheven. Terwijl jij je eerste koffie inschenkt, vliegen de vogels letterlijk door je huis. En als je geluk hebt, springen de dolfijnen in de baai net niet in je eigen infinity pool. Adembenemend is een eufemisme.

Concrete Dreams. Hier werd mijn eigen droom om elk jaar een maand in het buitenland te wonen en te werken voor het eerst tastbaar. Of beter gezegd: concreet. Letterlijk en figuurlijk. House Laspi was de vuurdoop van dit nieuwe ritme. Een maand lang was de Peloponnesos geen vakantiebestemming, maar mijn kantoor en mijn thuis. Het bleek de ultieme test: als het huis doet wegdromen, doet je creativiteit dat ook.

De hand van de meester. Mijn nieuwsgierigheid naar de ziel achter dit beton leidde me naar een keramiekstudio in hartje Athene. Daar ontmoette ik Alexandros Douras. Geen gladde vastgoedjongen, maar een artiest die bouwt met zijn handen. Tussen het stof en de klei liet hij me de plannen zien voor zijn nieuwste creatie (deadline 2027). Het wordt een ode aan de streek: een blinde gevel van 900 cementtegels met de afdruk van lokale bomen, waarin subtiel figuren zijn verwerkt die elkaar omarmen en kussen. Architectuur als een liefdesverklaring. Dat zijn moeder, Chrisa, bijna dagelijks langskwam met versgebakken koekjes, verklaart waarom alles wat daar ontstaat zo warm en authentiek aanvoelt.

Van de Peloponnesos naar de Kloosterstraat. Maar Griekenland bleek meer dan alleen beton en bergen. De creativiteit sijpelt door in alles, ook in wat we dragen. Per toeval ontdekte ik Eating +he Goober, het label van Vicky Moudilou en Stamatis Guinis. Wat begon met de aankoop van één kledingstuk, groeide uit tot een spontane klik. Soms herken je in het werk van een ander precies de esthetiek waar je zelf naar op zoek bent.

Griekenland heeft me verrast, overweldigd en uiteindelijk veranderd. En omdat ik bij Oh My George geloof in het delen van wat echt goed is, breng ik een stukje van die Atheense vibe naar Antwerpen. Vanaf juni 2026 hangt een deel van de nieuwe collectie van Eating +he Goober in onze pop-up winkel van SHOW UP at the castle in de Kloosterstraat.

Beton, bomen die elkaar kussen, en een vleugje Griekse mode in de stad.

Laspi Houses ligt op anderhalf uur rijden van Athene en twintig minuten van de dichtstbijzijnde supermarkt. Pal aan de inkom van de goddelijke Peloponnesos.

Brutal Brazil

Je ziet me niet snel op een vastgoedborrel, tussen mannen met glanzende schoenen, smalle colberts en nog smallere marges. Maar bij een mail met als titel ‘THOMAS MORE GOES BRAZIL?’ zit ik zo op het vliegtuig. Geen pitch, geen projectontwikkelaar, wél Oscar Niemeyer, tropenregen en modernisme in de jungle.

Thuiskomen is een vreemd werkwoord. Zeker als het gebeurt aan de andere kant van de oceaan. Brazilië. Drie steden, tien dagen, twintig keer de vraag: Is dit écht van beton?

Samen met studenten, alumni en docenten van Thomas More’s opleiding Interieur, Design en Architectuur reisden we naar de bakermat van modernisme. Geen ballast, geen franjes of geen compromisarchitectuur. Beton is hier geen bouwmateriaal, maar een geloof. Een levenshouding. Een stijl.

São Paulo, Brasília en Rio de Janeiro.

Een trip naar drie steden, met als leidraad de werken van Oscar Niemeyer, de dansende lijnen van Lina Bo Bardi en het groene tegengewicht van Burle Marx. Wiens tuinen de gigantische bladeren van tropische planten naadloos combineren met de strakke lijnen van de omliggende architectuur. In Brazilië hebben ze groot blad, in Antwerpen hebben wij vooral een frank blad.

De reis was een aaneenschakeling van bezoeken aan iconische gebouwen, Uberritten die even chaotisch waren als de Braziliaanse skyline en caipirinha’s op het juiste moment. Want soms heb je een klein beetje roes nodig om de grootsheid van een ruimte echt tot je door te laten dringen.

In São Paulo verloren we ons in het MASP van Bo Bardi: een transparante betonnen doos die boven de stad zweeft. In Brasília leerden we hoe je een stad uit het niets giet. En bij gieten denken we aan … beton. Vier jaar om een stad in één strakke vorm te gieten. Groots, symmetrisch, futuristisch: alsof je in een maquette loopt. In Rio is het landschap theater: bergen als coulissen, stranden als lichtstrepen, en Niemeyers betonnen schotel (het MAC) hoog boven de baai.

We lieten ook onze stempel achter. Letterlijk. Op Ipanema, tussen zand en zonnecrème, kleeft nu een sticker van Oh my George. Een klein, brutalistisch gebaar. Zoals wij: Vlaamse architectuurdromers, nippend aan kokosnoten, smeltend voor een land waar vorm minstens zo belangrijk is als functie.

Er is iets met reizen met gelijkgestemden. Met mensen die stil worden van een goed geplaatste kolom of een onverwacht lijnenspel. Dat je mag dromen in beton, zolang je maar weet wat je doet met het licht. Thuiskomen dus, in een vreemd land. Niet omwille van het klimaat of het tijdsverschil, maar omdat je je begrepen voelt. Omdat je met mensen bent die op dezelfde manier kijken, voelen, denken. En dat mag gevierd worden – met architectuur, caipirinha’s, en af en toe een collectieve zucht van bewondering.

Beton, beton, beton. 

En een beetje George.

Hoe is ‘t met de George en Karen 23u: the IDEA Dialogue

Tussen de maquettes, de geur van zaagsel en de eindeloze nachten in het atelier in Mechelen, werd onbewust het zaadje voor Oh my George geplant. Terwijl de traditionele immoparochie zweerde bij het evangelie van de spreadsheet en businessplannen die op papier alvast tot succes gedoemd waren, koos ik voor een ander fundament: een rugzak vol eigenzinnigheid en de overtuiging dat vastgoed véél creatiever kon. Zonder veiligheidsnet, maar met een visie die ergens tussen de snijlijnen en het ontwerpwerk was ontstaan. Een sprong in het diepe die achteraf de enige juiste weg bleek.

Op de eerste maandag van het jaar rinkelde mijn telefoon. Terwijl de wereld nog langzaam wakker werd in 2026, belde oud-docente Gerda Van Wijck me op terwijl ik Jacqueline* aan het uitlaten was. Of ik zin had in een gesprek over hoe het me vergaan was sinds mijn opleiding bij Thomas More? De week daarna, op een dinsdag, schoof ze bij ons aan op kantoor voor het interview. Een kleine twee weken later stond het resultaat al online.

Het werd een gesprek over buiten de lijntjes kleuren, de durf om vastgoed en design te mixen en de vraag die ik nog steeds maandelijks krijg: “Hoe is ‘t met de George? Vanwaar die naam eigenlijk?”

Voor wie het nog niet wist: George is geen mysterieuze zakenpartner of een ex-lief. George is een gevoel. Een krachtige naam met een Britse knipoog, omdat de vastgoedwereld al serieus genoeg is. Het is de “OMG!” die klanten roepen als hun bod aanvaard wordt, waarop ik alleen maar kan antwoorden: “Nee, het is Oh my George!”

We doken ook in mijn studententijd. De tijd waarin mijn vrienden me lachend ‘Karen 23u’ noemden. Terwijl de rest van Mechelen nog aan de toog hing, zat ik vaak al fris (en oké, misschien een tikkeltje perfectionistisch) klaar voor de volgende dag. Die focus van toen is vandaag de motor achter George: we willen niet de grootste zijn, maar wel de meest persoonlijke.

Benieuwd naar het volledige verhaal over loodzware kubussen, New Yorkse dromen en waarom ik nog steeds geen appartementen op plan verkoop?

Lees hier het volledige interview op IDEA Mechelen.

*Jacqueline is mijn teckel. Net als George gezegend met een mensennaam en een eigenzinnig karakter. Een echte designerdog die pas begint te poseren als haar riem, foulard en mand uit de hondencollectie van HAY matchen met het pand.

Rosewood Collectibles Store

Een universum waar maken, kijken en verlangen in elkaar overvloeien.

Op de gelijkvloerse verdieping van een voormalige galerie in hartje Antwerpen vind je Rosewood, het passieproject van ontwerpduo Billyjean en Pieter. Zij is object- en interieurontwerper, hij grafisch ontwerper. Samen ontwikkelen ze een visuele taal die tegelijk speels, precies en herkenbaar is. Wat in 2021 begon als een huiselijk experiment groeide al snel uit tot een plek waar nieuwsgierigheid centraal stond. Die vroege experimenten leidden tot een reeks kleinschalige exposities die het beste samenvatten wat Rosewood vandaag is: een trefpunt voor nieuw talent, onverwachte objecten en een frisse, toegankelijke kijk op design. De energie zat goed, dus het project bleef.

In 2024 kreeg Rosewood een vaste vorm: een permanente collectibles store. Een winkel die zich soms gedraagt als galerie, soms als atelier, maar altijd de focus legt op zorgvuldig gekozen objecten. Denk aan interieur- en lifestylestukken, gelimiteerde prints, toegankelijke kunst en items die niet alleen mooi zijn, maar ook uitnodigen om gebruikt en gekoesterd te worden.

De selectie is speels én doordacht. Duurzaam, zonder belerend te zijn. Met werk van Belgische en Nederlandse ontwerpers die bewijzen dat slow design even relevant als lichtvoetig kan zijn. Geen wegwerpartikelen, wel objecten die met je meeleven en een plek verdienen in huis. Wie Rosewood binnenstapt, wandelt doorgaans buiten met een glimlach die bijna even design is als het object in de tas.

Rosewood leeft bovendien in seizoenen.

Van september tot en met januari schittert het als winkel en ontdekplek. Daarna werpt het de huid af en verandert het in het atelier en productiehuis van Billyjean en Pieter: een creatieve winterslaap waarin nieuwe ideeën rijpen voor de volgende ronde.

Open elke vrijdag en zaterdag van 11 tot 18 uur en in december ook op zondag.

Lange Leemstraat 22, 2018 Antwerpen – www.rosewood-antwerp.be